ایستر جزیره ای است در اقیانوس آرام جنوبی که بین دو کشور شیلی و تاهیتی واقع شده است. جزیره ایستر به خاطر تندیس های عجیب باستانی خود که «موآی» نام دارند معروف است. طبق تخمین ها ساخت این مجسمه ها به سال 320 میلادی بر می گردد. مهم ترین مظهر فرهنگی جزیره ایستر، موآی ها هستند که 288 تای آن روی سکوهای عظیمی به نام آهو، ایستاده اند. بسته به اندازه و وزن موآی ها، تخمین زده می شود که بین 50 تا 150 نفر برای حمل آنها توسط غلتک های چوبی و سورتمه روی آن نیاز بوده است. یکی از بزرگ ترین عجایب جزیره ایستر، توقف ناگهانی ساخت موآیی مجسمه هاست. طبقه نظریه دانشمندان افزایش بیش از حد جمعیت جزیره به اکوسیستم صدمه بسیار شدیدی وارد کرده بود، به گونه ای که دیگر نمی توانست نیازهای مردم را برآورده کند. عده ای از دانشمندان حدس می زدنند جنگل های جزیره در بعضی از مناطق کاملا نابود شده اند، چون از چوب آنها برای حمل مجسمه های غول پیکر موآیی و از زمین آن برای کشاورزی استفاده شده است. پس از مواجهه با کمبود چوب تصمیم گرفته اند که دیگر سنگ های غول پیکر را جابه جا نکنند. بنابراین توقف ناگهانی جابه جایی با ساخت مجسمه ها در ارتباط است. بنابر شواهد، ساکنین جزیره ایستر سپس وارد یک جنگ خونین و مخرب شدند که بعضی معتقدند این باعث به وجود آمدن آدمخواری شد. در همین دوران بود که همه مجسمه ها توسط اهالی جزیره تخریب شدند. باستان شناسان با تلاش های اخیر موآیی ها را در حالت ایستاده قرار دادند. بیماری هایی مانند آبله و سفلیس، در سال 1877 جمعیت جزیره را به 11 نفر کاهش داد، به دنبال آن جزیره توسط ارتش شیلی در سال 1888، اشغال شد و امروزه جمعیت جزیره حدودا به 3800 نفر رسیده است. مجسمه های غول پیکر، به ظاهر تهدید آمیز ساخته شده بودند تا بیگانگان را از آنجا دور نگهدارند. ارتباط عجیبی بین مجسمه ها و ساکنان جزیره ایستر در احترام به عقاید خود و قربانی کردن برای معبودان خود و حتی نوعی سحر و جادو وجود دارد. موآیی ها شبیه نگهبانان خاموشی هستند که در مقابل مهاجمان حالت تدافعی گرفته اند؛ مجسمه های عجیب و غریب با سرهای ترسناک که به منظور محافظت رو به دریا دارند. دانشمندان هیچ گاه دلیل اصلی ساخت این مجسمه ها را پیدا نکردند و هنوز اسرار زیادی پیرامون این مجسمه ها وجود دارد.